germanitus
germānĭtus, adv. [1. germanus],
- in a brotherly manner, faithfully, truly (anteand post-class.): germanitus fideliter, dictum a germanitate, Non. 118, 14; Pompon. ap. Non. l. l.; Aug. Ep. 120, 34.
germānitus, Adv. (1. germanus), brüderlich, aufrichtig, Pompon. com. 146. Augustin. epist. 120, 34.
germānĭtus (germanus), en frère : Non. 118, 14 ; Aug. Ep. 120, 34.
Alicui amicus esse Germanitus, apud Nonium num. 381.
Germanitus suscipi, apud Mabill. tom. 3. Annal. Benedict. pag. 189.