germinatio
germĭnātĭo, ōnis, f. [germino], a sprouting forth, budding, germination.
- I Lit.: palmitis, Col. 4, 24, 18: tria tempora germinationis, Plin. 17, 18, 30, § 134; cf. id. 16, 25, 41, § 98.—In plur., Plin. 17, 2, 2, § 16. —
- II Transf., concr., a sprout, shoot: accumuletur germinatio terrā, donec robur planta capiat, Plin. 17, 17, 28, § 124.
germinātio, ōnis, f. (germino), I) das Hervorsprossen, Plin. u. Col. – II) meton. = der Sproß, Plin. 17, 124.
ut per ~onem transeat in rem de semine naturaliter procreandum
per ~onem transire in arborem seu spicam frumenti
de quibus pauca dicere ratum duximus, vel ex quibus radicibus qui rami vitiosae ~onis crescere videantur
germĭnātĭō, ōnis, f. , Plin. 17, 134 et -ātŭs, abl. ū, m. (germino), Plin. 15, 34, germination, action de germer ; pousse.
germinatio , onis. f. et, v. germino
See an image
See an image