gravesco
gravesco, to become burdened, grow heavy
grăvesco, ĕre, v. inch. n. [gravis],
- to become burdened or heavy (poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.
- A In gen.: fetu nemus omne gravescit, i. e. becomes loaded, filled, Verg. G. 2, 429.—
- B In partic., to become pregnant: cameli lac habent, donec iterum gravescant, Plin. 11, 41, 96, § 236.—
- II Trop., to become grievous or bad, to grow worse: aerumna gravescit, Lucr. 4, 1069: impetus, id. 6, 337: haec in morte, id. 3, 1022: valetudo Augusti, Tac. A. 1, 5: publica mala in dies, id. ib. 14, 51.—
- B To be cumbered, embarrassed, Ambros. de Virg. 1, 6, 25: peccato gravescit oratio, id. in Psa. 118, Serm. 22, § 5.
gravēsco, ere (gravis), I) schwer werden, übtr., = a) schlimmer-, heftiger werden, zunehmen, gravescit aerumna, Lucr.: gravescit malum, Tac. – b) im Werte sinken, peccato gravescit oratio, Ambros. in psalm. 118. serm. 22. § 5. – c) beschwert werden, anfangen Beschwerde zu empfinden, Ambros. de virg. 1, 6, 25. – II) insbes., v. weibl. Tieren, trächtig werden, Plin. 11, 236: non ventre gravescere, sed mente grandescere, Augustin. epist. 150: poet. übtr., nemus fetu gravescit, wird von Früchten beladen, Verg. georg. 2, 429.
grăvēscō, (13) ĕre (gravis), intr., ¶ 1 se charger : nemus fetu gravescit Virg. G. 2, 429, les arbres se chargent de fruits || [en parl. dʼune femelle] porter, devenir pleine : Plin. 11, 236 ¶ 2 [fig.] sʼaggraver : Lucr. 4, 1069 || empirer : Tac. Ann. 1, 5.
- 1. zwaar worden [fetu vol vruchten zitten];
- 2. (metaf.) verergeren; ➤ gravescit aerumna, malum.
gravēscō —, —, ere, inch.
- gravis, to become burdened, grow heavy: fetu nemus gravescit, V.— Fig., to grow worse: valetudo Augusti, Ta.