About
Menu

grunnire

grunnire [CL] 1 (of pig) to grunt; b (trans.). c to grunt like a pig. d (of piglet) to squeal. e (pr. ppl. as sb.) pig. ~ire, grunnettan GlC G 173; capitulum niger intravit porcus ‥ ~iens T. Mon. Will. III 12; audires ‥ porcos ‥ ~ire R. Cold. Cuthb. 65 p. 133; aper ‥ ore ~iendo J. Furness Kentig. 24 p. 202.  b quidquid frendeant aut ~iant immundissime sues P. Blois Ep. 130. 385c (cf. ib. 5. 16A).  c si vis donare noli grunnire suatim Walt. Wimb. app. 2. 9. 48; dux Valeys hinnit, Francia grunnit, territa tinnit (Nevile’s Cross) Pol. Poems I 41; homines silvestres ‥ non loquentes sed ~ientes more porcorum Itin. Mand. 100.  d Aldh. PR 131 (v. grundire).  e usquequo sancto das latrantibus et margaritas ~ientibus W. Newb. Serm. 830. 2 to grumble, complain; b (w. acc. & inf.). Aldh. VirgP 45 (v. desistere b); 1159 licet Mandrogerus [cf. Ps.-Plaut. Querolus] ~iat, ‥ rideat Bromius J. Sal. Ep. 112; indignantur ad symphoniam ‥ et junioris fratris ad gaudia ~iunt G. Hoyland Ascet. 280; nobis ‥ murmurantibus et ~ientibus, facta est eis carta Brakelond 143.  b iniquissimo ‥ carnifice ‥ voce superbo mentis supercilio se nescire turpiore ~iente Byrht. HR 5; nec rex ‥ otio indulsit, quin ~iret exercitus suos ludibrio fuisse Willelmo W. Malm. GR III 233.

Saved

Recent