herilis
hĕrīlis, v. erilis.
herīlis, s. erīlis.
hĕrīlis (12) ou ĕrīlis, e, du maître, ou de la maîtresse : erilis filius, filia Ter. Andr. 602 ; Ad. 301 ; Eun. 962, le fils, la fille de la maison, cf. Pl. Mil. 122, etc. ; Virg. En. 8, 462 ; Hor. Ep. 2, 2, 6.
Major ut est humilis, gratus sit plus et Herilis .
Herile lignum Crucis, in Charta ann. 1077. ex Tabul. Gellon.
(herīlis) see erilis.