honorus
honorus, conferring honor, honorable
hŏnōrus, a, um, adj. [honor, analog. with decorus from decor] (poet. and in post-Aug. prose). *
- Worthy of honor, honorable, Stat. Th. 5, 40.—
- II That confers honor, honorable: carmen, glorifying, Val. Fl. 4, 342: fama, Stat. Th. 2, 629: mors, id. ib. 4, 230: oratio, Tac. A. 1, 10 fin.: quae in Drusum patrem Germanici honora et magnifica Augustus fecisset, id. ib. 3, 5: honora de Germanico disserebat, id. ib. 4, 68.
honōrus, a, um (honor), I) Ehre bringend, ansehnlich, ehrenvoll, Ov. u. Tac. – II) ansehnlich, edel, Stat. Theb. 5, 40.
rex quoque praesulibus latria servibat honora
ne discessio properantior opinionem pariat minus ~am
officium in regia ~um, sed onerosum
mercator copiosus et ~us
cliens lepidus, liber, discretus, honorus
eos quos apud se superna divinitas in celis ~os, congruum est ut humana infirmitas ducat in terris commendabiles
hŏnōrus, (14) a, um (honor), ¶ 1 honorable, qui honore : Tac. Ann. 1, 10 ; Val. Flacc. 4, 342 ¶ 2 digne dʼhonneur : Stat. Th. 5, 40.
Mabill. in Itinere Germ. tom. 4. Analect. pag. 52 :Ac geminans dono cumulatum muneris almi Pergere lætantem amplexu dimisit Honoro.
Hunc librum Carolus quondam perfecit Honorus.
honōrus
adj.
- honos, conferring honor, honorable: oratio, Ta.: honora de Germanico disserebat, Ta.