horior
hŏrĭor, hori, and hŏrĭtor, āri, v. dep. [prim. forms of hortor, from the root ΟΡΩ, whence ὄρνυμι, ὁρμή, ὁρμάω, etc.],
- to urge, incite, encourage: hortatur quod vulgo dicimus, veteres nonnulli horitur dixerunt, ut Ennius libro XVI. (29): prandere jubet horiturque. Idem in X. (28): horitatur induperator, Diom. p. 378 P. (Ann. v. 409 and 350 Vahl.).
horior, īrī (ὄρω), antreiben, ermuntern, Enn. ann. 432.
hŏrĭor, īrī, stimuler, exciter : Enn. Ann. 432.