horizon
hŏrīzon, ontis, m., = ὁρίζων (sc. κύκλος or ἀήρ).
- The horizon (pure Lat. finiens and finitor), Macr. Somn. Scip. 1, 15 fin.; id. S. 7, 14 fin.; Hyg. Astr. 1, 4.—
- II A line drawn through the centre of a sundial, Vitr. 9, 8.
horizōn, ontis, Akk. ontem, onta, m. (ὁρίζων = begrenzend), I) die Kreislinie, die den Himmel in zwei gleiche Teile teilt u. bestimmt, was wir sehen u. nicht sehen können, der Horizont, Gesichtskreis (rein lat. finiens circulus u. bl. finiens, finitor), Sen. nat. qu. 5, 17, 3. Manil. 1, 665. Macr. somn. Scip. 1, 15, 17. Hyg. astr. 1, 4: horizon vel finitor, Mart. Cap. 8. § 826. – II) bei der Sonnenuhr, die durch den Mittelpunkt gezogene Linie, die den Mittagskreis in zwei gleiche Halbkreise teilt, der Horizont, Vitr. 6, 1, 5 u. 9, 7, 6.
tempestas exorta nebulas objecit et errore inducto ‥ horrizonta ‥ eripuit
orizon
trans omnem ~ontem in infinitum ‥ solus oceanus circumfertur
cum oritur luna in orizonte alicujus maris, tunc primo infundit radios luminares
quando stelle utilium operacionum ‥ sunt super ~onta, hoc est super habitationem nostram
necesse est ut etiam major distantia videatur, sed inter orizontem et videntem interjacere videtur major latitudo quam inter videntem et zenit. ergo ‥ plus distare ut orizo quam alia pars celi quecunque
de angelo qui vocatur a philosopho intelligencia dicitur quod sit creatus in orizonte temporis et eternitatis
dum dilatatur [sc. miseracio ] illis mentalis orizon / tendit in archanum perpetuumque jubar
illorum orizon artificialis intersecat equinoctialem ad angulos impares et obliquos
aree predicte affigas tabulam ligneam que orizon dicitur affixam tabule equinoctiali
hŏrizōn, ontis, m. (ὁρίζων), horizon [t. dʼastron.] : Hyg. Astr. 1, 4 ; v. finitor || horizon [borne de la vue] : Macr. Scip. 1, 15, 17 || horizon [dʼun cadran solaire] : Vitr. Arch. 9, 7, 6.