hypogeus
hypŏgēus, a, um, adj., = ὑπόγαιος,
- underground: loca, Cael. Aur. Tard. 2, 37, 191.—Hence, subst.: hypŏgēum or hy-pŏgaeum, i, n., = ὑπόγειον (ὑπόγαιον), a vault or cellar under ground, Vitr. 6, 11; a burying-vault, sepulchre, Petr. 111, 2; Inscr. Grut. 1114, 3.
~eum, quod est sub terra occultum, unde dicitur sol sub terra factus
per te fit sol ypogeus / dum de celo lapsus Deus / carnis toga tegitur
apogium,eorþern
ergo sub aequoreo domus est ingens apogeo
~eus, locus obscurus
alimentis cunctis, que hypogeis subterraneis abscondere non poterant
in ypoges quodam et subterraneo specu
in quadam ypogea ab omni accessu remota
ypogeum,tresory
a denne , antrum, apageum