hypocrita
hypocrĭta or -es, ae, m., = ὑποκριτής.
- A mime who accompanied the delivery of an actor by gestures, Suet. Ner. 24; Quint. 2, 17, 12; 11, 3, 7.—
- II In eccl. Lat., a hypocrite, Vulg. Job, 8, 13; id. Matt. 6, 2; id. Luc. 12, 56 al.
hypocrita, ae, m. u. hypocritēs, ae, m. (ὑποκριτής), I) der Mime, der den Vortrag eines Schauspielers mit Gebärdenspiel begleitete, Quint. 2, 17, 12 u. 11, 3, 7 (Akk. -tēn), Suet. Ner. 24, 1 (Abl. -tā), – II) übtr., der Heuchler (s. Isid. orig. 10, 118), Vulg. Iob 8, 13 u. Matth. 6, 2.
omnia quaecumque sanctum evangelium ypochritas fecisse testatur(
per falsos sacerdotes et hypochritas
ipochrita, simulator
hipocrita
~a omnis adulator est, duplex est
quoniam si oculos averteret hipocrita, si jocis alluderet, irreverens diceretur
vetus †ypocryto, Johannes Wyclyff hereticus ‥ seducit plures
vetus ~a ‥
qui ad instar ~e faciem pingit palledine
quid te tantopere priorem illum hipochritam cogit adire?
~a [MS: ipocrita ], superauratus, fictus, simulans
verisimos amores exprimit uxor ypocrita
datur tamen,(k’il n’i eit perte , / servienti,pur desertes / mantellus hypocrita
anachorita ypocrita se jactat ‥ et de vanis garulat
hўpŏcrĭta (-tēs), æ, m. (ὑποκριτής), mime [qui accompagnait lʼacteur avec les gestes] : Suet. Nero 24 ; Quint. 2, 17, 12 || hypocrite : Vulg. Job 8, 13.