imaginor
imaginor, to picture to oneself, fancy
ĭmāgĭnor, ātus, 1, v. dep. a. [imago],
- to picture to one's self, to fancy, imagine (post-Aug.): ipse etiam M. Tullius quaerit adhuc eum (eloquentem), et tantum imaginatur ac fingit, Quint. 12, 1, 21; 9, 2, 41; so, fercula triumphi, Plin. 9, 35, 58, § 118: pavorem eorum, Tac. A. 15, 69: nec solum quae facta sint aut fiant, sed etiam quae futura sint aut futura fuerint, imaginamur, Quint. 9, 2, 41; Plin. Ep. 2, 10, 7; 5, 5, 5; Tert. Spect. 30 fin.: Venerem per somnia, Plin. 20, 13, 51, § 143; so of dreams: Calpurnia uxor imaginata est, collabi fastigium domus, Suet. Caes. 81.
imāginor, ātus sum, ārī (imago), sich etwas in ein Bild bringen, in der Seele vergegenwärtigen, sich ausmalen, sich vorstellen, im Schlafe u. übh. träumen, divitum silvas, Sen. rhet.: illorum fercula, Plin.: Venerem per somnia, träumen von usw., Plin.: balinea imaginatur et fontes, seine Einbildungskraft beschäftigen nur Bäder und Quellen, Plin. ep.: feneratores perdiderunt tabellas, quibus avaritia falso laeta divitias imaginatur, Sen. – m. folg. indir. Fragesatz, imaginor enim, qui concursus, quae admiratio te, qui clamor, quod etiam silentium te maneat, Plin. ep.: imaginare tecum, quantus ille sit fulgor tot sideribus inter se lumen miscentibus, Sen. – m. folg. Acc. u. Infin., Calpurnia uxor imaginata est collabi fastigium domus, Suet. Caes. 81, 3: u. so Plin. ep. 1, 14, 9 u. 5, 5, 5. – ➳ Partiz. Perf. passiv, imaginatae illae blanditiae, Augustin. solil. 1, 14, 25.
ĭmāgĭnor, (12) ātus sum, ārī (imago), tr., se figurer, sʼimaginer ; aliquem, aliquid, qqn, qqch. : Plin. 20, 143 ; Quint. 12, 1, 21 ; Tac. Ann. 15, 69 ; Plin. Min. Ep. 2, 10, 7, etc. || sens passif, v. imaginatus.
imāginor ātus, ārī, dep.
- imago, to picture to oneself, fancy: pavorem eorum, Ta.