inassuetus
ĭn-assŭētus, a, um, adj.,
- unaccustomed (poet. and in post-Aug. prose): equi, Ov. F. 4, 450: manus, id. A. A. 1, 300: at vestigia nuda sinusque Cingere, inassuetum, i. e. unusual, Sil. 3, 236: opere inassueto Galliis, Fragm. Or. Claud. ap. Grut. 502, 2, 37.
in-assuētus, a, um, ungewohnt, ungewöhnlich, equus, Ov.: manus (Plur.), Ov.: opus alci, Claudii or. fr.: sermonis genus, Sulp. Sev. – inassuetum (est) m. folg. Infin., Sil. 3, 236.
ĭnassuētus, (14) a, um, qui nʼa pas lʼhabitude : Ov. F. 4, 450 || inaccoutumé : inassuetum est avec inf. Sil. 3, 236, ce nʼest pas lʼhabitude de.
in-assuētus see inadsuetus.