inauditus

ĭnaudītus, a, um, Part., from inaudio.

ĭn-audītus, a, um, adj., unheard.

• I (On account of its novelty or strangeness.) Unheard-of, unusual, strange, new (freq. and class.; a favorite word of Cic.): nihil dicam reconditum, nihil aut inauditum vobis aut cuiquam novum, Cic. de Or. 1, 31, 137; cf. id. Rep. 2, 12: quod nobis inauditum est, Quint. 1, 6, 9: novum est, non dico inusitatum, verum omnino inauditum, Cic. Caecin. 13, 36; cf. id. Vatin. 14, 33: novum crimen et ante hunc diem inauditum, id. Leg. 1, 1: insignis quaedam, inaudita, nova magnitudo animi, id. Sest. 39, 85: incredibilis atque inaudita gravitas, id. Balb. 5, 13: modus et inauditus et incredibilis, Quint. 7, 6, 11: novellas et inauditas sectas veteribus religionibus opponere, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 3, 3; cf. § 7.— Comp.: hominum nescias invisitatius an inauditius genus, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 3, 14.—
• II Unheard (of an accused person), without a hearing (only post-Aug.): inauditus et indefensus, Tac. A. 2, 77; 4, 11; cf.: inauditos et innoxios relegavit, Suet. Claud. 38; id. Galb. 14; id. Vit. 14; Just. 22, 2 fin.; also of the cause or defence of the accused: neque inaudita causa quemquam damnari, etc., Dig. 48, 17, 1.—*
• III Without hearing: alia (animalia) gignuntur aut inodora inauditave, Gell. 7, 6, 1 (al. inauritave).

1. inaudītus, a, um (in u. audio), I) ungehört, 1) = noch nicht gehört, a) im engern Sinne, vocis inauditi sonus, Lucr.: inaud. criminatio, Cic.: sententiae, Iustin. – b) im weitern Sinne, wovon man bis jetzt keine Kunde (Kenntnis) gehabt hat, unerhört, bis jetzt noch unbekannt, noch nicht dagewesen, ungewöhnlich, agger inaud., Caes.: mare inaud. atque incognitum (zus. = bis jetzt völlig unbekannt), Vell.: inaud. volucres, Tac.: invisitatus atque inauditus hostis, Liv.: nova acies inaudita ante id tempus invisitataque, Liv.: vectigalia nova atque inaud., Suet.: maribus non invisa solum sed etiam inaudita sacra, Cic.: inaud. atque insolens verbum, Caes. fr.: inaud. verba, Cic.: o novum atque inauditum ad principatum iter! Plin. pan.: novum est, non dico inusitatum, verum etiam inauditum, Cic.: inauditum habetur m. folg. Acc. u. Infin., quia triumphali supplicio affici virginem inauditum habebatur, Tac. ann. 5, 9: Compar., hominum nescias invisitatius an inauditius genus, Iul. Val. 3, 14 (17). – neutr. pl. subst., se praeter ceteros inaudita atque incognita pati, er erdulde ein unerh. und nie dagewesenes Geschick, Suet. Ner. 42, 1. – 2) ungehört = unverhört, rea, Tac.: alqm inauditum damnare, Iustin.: alqm inauditum et indefensum damnare, Tac.: alqm inauditum punire, Suet.: statuit aliquid parte inauditā alterā, Sen. poët.

2. inaudītus, a, um, Partic. v. inaudio, w. s.

1 inauditus [CL] 1 not listened to, unheard. 1103 non debeo in tali re aliquid absens de absente et ~o definire Anselm (Ep. 299) IV 220; vulgus †inaudatum [MS: inauditum] manibus et pedibus truncavit. comites et episcopos in servitutem ‥ coegit R. Niger Chr. II 168; 1236 placuit vobis casum a nobis prius ~um, qui nuper accidit in partibus vestris, nobis communicare RL II 9 (= TreatyR I 28). 2 unheard of: a (by reason of novelty or rarity); b (by reason of evil or awfulness). a virtutes ‥ per illum factas ab ullo alio ante ~as disputabant Felix Guthl. 46 p. 142; doctrina haec eatenus ~a Bede HE II 13 (v. divinitas c); tanto ‥ racionis vigebat acumine ut prudenter ~as et difficiles solveret questiones J. Sal. Thom. 1; s1383 ~a potestate (v. 2 dispensare 3f); s1415 transfretavit in Normanniam cum multitudine navium ~a Chr. Northern 285.  b ~a membrorum discerptione lacerati Gildas EB 11; probrosum facinus et ~um crimen Aldh. VirgP 32; ~um omnibus seculis ante infortunium episcopo ‥ reputant Asser Alf. 12; ~a finibus in nostris malicia Gir. SD 68; 1313 inauditus ingruit inter hos conflictus (Bannockburn 25) Pol. Songs 263.

2 inauditus [LL] , unheard-of strangeness, uniqueness. censemus ‥ nova quadruplici ratione judicari, aut creatione, aut eventu, aut raritate, aut ~u Gerv. Tilb. III prol..

1 ĭnaudītus, (10) a, um (in, audio), ¶ 1 qui nʼa pas été entendu, sans exemple, inouï : Cic. Rep. 2, 12 ; Cæc. 36 ; Leg. 1, 1 ; Sest. 85 ¶ 2 qui nʼa pas été entendu [en parl. dʼun accusé] : Tac. Ann. 2, 77 ; 4, 11 ; Suet. Claud. 38 ; Vitell. 14 ¶ 3 sans ouïe, sourd : Gell. 7, 6, 1.

2 ĭnaudītus, a, um, part. de inaudio : Cic. Balbo 41.

inauditus , a, um. part. p. v. inaudio.
未聞者。Inauditum condemnare 定斷未訴寃者。Inaudita magnitudo 其大從來未聞。

Suggest a Translation
See an image

inauditus , a, um. adj.
聾。

Suggest a Translation
See an image

in-audītus adj.,

• unheard-of, unusual, strange, new, incredible: agger novi generis atque inauditus, Cs.: scelus: incredibilis atque inaudita gravitas: cui sunt inauditae querellae tuae?: volucres, Ta.—Unheard, not brought to trial: alqm inauditum damnare, Ta.