infrenatus
infrenatus, without a bridle
in-frēnātus (infraen-), a, um, adj.,
- without a bridle: equites frenati et infrenati, on unbridled horses, Liv. 21, 44, 1. —Trop.: lingua, Cassiod. Hist. Eccl. 12, 4.
infrēnātus, a, um, Part., from infreno.
1. īnfrēnātus, a, um (in u. frenatus von freno), ohne Zaum, equites, auf ungezäumten Pferden (Ggstz. equ. frenati), Liv. 21, 44, 1: übtr., ungezügelt, lingua, Cassiod. hist. eccl. 12, 4.
2. īnfrēnātus, a, um, Partic. v. infreno, w. s. īn-frendo, ere, zu knirschen beginnen, knirschen, dentibus infrendens, Verg. Aen. 3, 664: stridore dentium, Amm.: vocibus horrendis, vor Freude, Amm.: abs., instat infrendere, Ps. Verg. cul. 177: infrendite, Tert. apol. 12: prägn., alci, mit den Zähnen knirschen gegen jmd., d.i. zornig auf jmd. losgehen, jmd. bedrohen, Stat. Theb. 8, 580.
~ati enim equi huc illucque caput altius effertur dum constringere catenas improvidus sessor omittit
ne potestas sua [sc. regis ] maneat ~a
dicitur etiam calor ignis secundum quod sola natura ignea movet, quando ~atus ab omni specie deducit omnia, consumit et incinerat
1 īnfrēnātus, a, um, part. de infreno.
2 īnfrēnātus, a, um (in, freno), qui nʼa pas de bride : Liv. 21, 44, 1 || [fig.] effréné Cassiod. Hist. eccl. 12, 4.
īn-frēnātus (1) adj.,
- without a bridle: equites infrenati, on unbridled horses, L.
īnfrēnātus (2)
- P. of infreno.