About Report a problem

Menu

infremere

infremere [CL] , (of person) to cry out, bellow; b to rage; c (of natural force) to rage, roar. ~uit totus ille cadivus, qui et erexit arma et superbam dextram Byrht. V. Ecgwini 393; preciosum unguentum super caput Domini recumbentis fudit, sed Judas ~uit Hon. Spec. Eccl. 917A; pre dolore totus ~uit Ep. ad amicum 12 p. 119; accidit ut artubus singulis murmurando ~eret, et stridula nutatione crepitaret R. Cold. Osw. 17 p. 356; iterum ~uerunt in eum et nimis intonuerunt Gir. PI II 13.  b tanta servientis arrogantia, ~uit antistitis ira W. Malm. Wulfst. II 18; in Cantuaritas ‥ ~uerat ira magna Elmh. Cant. 264.  c ecce repentinis pontus fundo tenus undis / infremuit Frith. 360; ~uit aer, propellebantur ad vela venti G. Hen. V 25 p. 176.

Saved

Recent