infreno
infreno, to put on a bridle, furnish with a bridle, bridle, harness, curb
īnfrēnō, āvī, ātus, 1, a.: to furnish with a bridle; to rein, harness, 12.287.
in-frēno (infraen-), āvi, ātum, 1, v. a., to put on a bridle.
- I Lit., to furnish with a bridle, to bridle: equos, Liv. 37, 20, 12; cf.: non stratos, non infrenatos equos habere, ib. § 4: currus, to harness the horses to a chariot, Verg. A. 12, 287: infrenati manipli, on bridled horses, Sil. 4, 316.—
- II Transf., to curb, restrain: horum (ducum) alterum sic fuisse infrenatum conscientia scelerum, Cic. Pis. 19, 44: navigia ancoris, Plin. 9, 31, 51, § 100: infrenat impetus et domat mundi rabiem, id. 32, 1, 1, § 2: lascivias carnis, Ambros. in Luc. 9, § 8.
īn-frēno, āvī, ātum, āre, mit einem Zaume versehen, I) eig., ein Pferd aufzäumen, equum, Liv.: equus infrenatus, Liv. u. Ps. Quint. decl.: poet., infrenare currus, den Wagen bespannen, die Pferde vor den Wagen spannen, Verg.: prägn., infrenati manipli, auf gezäumten Pferden, Sil. 4, 314. – II) übtr.: a) befestigen, navigia pluribus ancoris, Plin. 9, 100. – b) zähmen, bändigen, hemmen, impetus, Plin. 32, 2: horum alterum sic fuisse infrenatum conscientiā scelerum et fraudium suarum, ut etc., Cic. Pis. 44: lascivias carnis infrenans, Ambros. in Luc. 9. § 8: laude meā infrena te, ne etc., Vulg. Isai. 48, 9.
īnfrēnō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 mettre un frein à, brider : Liv. 37, 20, 12 || currus Virg. En. 12, 287, atteler des chars ¶ 2 [fig.] b) assujettir, fixer : Plin. 9, 100 ; b) brider, dompter : Cic. Pis. 44 ; Plin. 32, 2.
- 1. (op)tomen [equum; currūs inspannen];
- 2. (metaf.) in toom houden, aan banden leggen.
īn-frēnō —, ātus, āre,
- to put on a bridle, furnish with a bridle, bridle, harness, curb: non infrenatos equos habere, L.: currūs, to harness the horses to, V.—Fig., to curb, restrain: infrenatus conscientiā scelerum.