infusco
infusco, to make dark, darken, obscure
in-fusco, āvi, ātum, 1, v. a., to make dark or dusky, to darken, obscure.
- I Lit.: humida fulmina non urunt sed infuscant, Plin. 2, 51, 52, § 137: aquā infuscatā atramento, id. 9, 29, 45, § 84; Vict. Orig. Gentis R. 14: vellera, Verg. G. 3, 389: harenam sanie, id. ib. 493: rufum colorem nigro, Gell. 2, 26, 8.—Transf.: vinum, to dilute wine, Plaut. Cist. 1, 1, 21 (21): saporem, to spoil the taste, Col. 12, 19, 2: sonum, to obscure or lower the voice, Plin. 10, 29, 43, § 82: vox non infuscata, Sen. praef. Contr. 1 med.—
- II Trop., to obscure, sully, stain, tarnish: metuo ne quid infuscaverit, lest he do some mischief, Plaut. Mil. 2, 6, 46 (526): nec eos aliqua barbaries domestica infuscaverat, Cic. Brut. 74, 258: vicinitas non infuscata malevolentiā, id. Planc. 9, 22: gloriosam militiam, Just. 12, 11: victoriae gloriam saevitiae macula, id. 12, 5: jus pietatis, Calp. Declam. 24.
īn-fusco, āvī, ātum, āre, dunkel machen, bräunen, schwärzen, I) eig.: barba infuscat pectus illuvie scabrum, Poët. trag. bei Cic.: summa ieiunā sanie iniuscatur arena, Verg.: aquam atramento, Plin.: colorem rubrum nigro, Gell.: vellera maculis pullis, bräunlich sprenkeln, Verg. – II) übtr.: a) die Stimme od. den Ton dumpf-, belegt machen, dämpfen, vox naturā infuscata, dumpf, belegt, Sen. contr. 1. praef. § 16: infuscatur ex inopinato (lusciniae sonus), Plin. 10, 81. – b) sprachlich entstellen, nec eos aliqua barbaries domestica infuscaverat, die nicht durch einen gewissen angeborenen barbarischen Ton ihre Sprache entstellt hatten, Cic. Brut. 258. – c) einen Stoff od. Zustand verdunkeln, verfälschen, verderben, trüben, beflecken, merum. Plaut.: saporem vini, Colum.: victoriae gloriam saevitiae maculā, Iustin.: gloriosam militiam seditionibus, Iustin.: vicinitas non infuscata malevolentiā, Cic.: ne defraudatione Glycerii infuscaretur finis fabulae, verhunzt (verpfuscht) würde, Donat. Ter. Andr. 5, 6, 17: nunc pol ego metuo ne quid infuscaverit (verpfusche), Plaut. mil. 526.
īnfuscō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 rendre brun : Virg. G. 3, 389 ; Plin. 2, 137 ; Gell. 2, 26, 8 ¶ 2 [fig.] a) infuscari, sʼobscurcir, sʼassourdir, se voiler [en parl. de la voix] : Sen. Rhet. Contr. 1, pr. 16 ; Plin. 10, 82 ; b) ternir, tacher, gâter : Cic. Br. 258 ; Planc. 22.
- 1. donker, zwart, bruin maken [aquam atramento]; ➤ barba infuscat pectus beschaduwt;
- 2. (metaf.) bederven, vervalsen, verminken [gloriam saevitiā]; ➤ vicinitas non infuscata malevolentiā;
- 3. met woorden bezoedelen, bederven;
- 4. (postklass.) dof maken [vocem].
īn-fuscō āvī, ātus, āre,
- to make dark, darken, obscure: vellera, V.—Fig., to obscure, sully, corrupt, stain: nec eos aliqua barbaries infuscaverat, corrupted their speech: sanie infuscatur harena, V.