infundo
infundo, to pour in, pour upon
- I Lit.: aliquid in aliquod vas, Cic. Tusc. 1, 25, 61: vinum reticulo aut cribro, Sen. Ben. 7, 19: aliquid in nares, Plin. 20, 17, 69, § 180: sine riguis mare in salinas infundentibus, id. 31, 7, 39, § 81: rex Mithridates Aquilio duci capto aurum in os infudit, id. 33, 3, 14, § 48: animas formatae terrae, Ov. M. 1, 364; Plin. 3, 1, 1, § 5: sibi resinam et nardum, to anoint one’s self with, Auct. B. H. 33; Plin. 10, 46, 63, § 129.—
- B Transf.
- 1 Infundere alicui aliquid, to pour out for, to administer to, present to, lay before: alicui venenum, Cic. Phil. 11, 6, 13: alicui poculum, Hor. Epod. 5, 77: jumentis hordea, Juv. 8, 154: (Neroni) totam tremuli frontem pulli, id. 6, 616.—Esp., as a medicine, to administer to a person, for a disease: (aloë) dysenteriae infunditur, Plin. 27, 4, 5, § 20: tenesmo et dysentericis, id. 20, 21, 84, § 227.—With abl.: clystere, Plin. 24, 9, 40, § 66.—
- 2 To wet, moisten: olivam aceto non acerrimo, Col. 12, 47: si uvam nimius imber infuderit, Pall. 11, 9.—
- 3 To pour out, cast, hurl anywhere: nimbum desuper alicui, Verg. A. 4, 122: gemmas margaritasque mare littoribus infundit, Curt. 8, 9: vim sagittarum ratibus, id. 9, 7: agmen urbi, Flor. 3, 21, 6: agmina infusa Graecis, Curt. 5, 7, 1; cf. 7, 9, 8.—
- 4 To mix itself, mingle with any thing: cum homines humiliores in alienum ejusdem nominis infunderentur genus, Cic. Brut. 16, 62; id. Fam. 9, 15, 2.—
- II Trop., to pour into, spread over, communicate, impart: orationem in aures tuas, Cic. de Or. 2, 87, 355: aliquid ejusmodi auribus ejus, Amm.14, 9, 2: imperatoris auribus, id. 15, 3, 5: magorum sensibus, id. 23, 6, 33: per aures cantum, Sil. 11, 433: vitia in civitatem, Cic. Leg. 3, 14, 32: nihil ex illius animo quod semel esset infusum, umquam effluere potuisse, id. de Or. 2, 47, 300: rebus lumen, Sen. Hipp. 154: civitati detrimenta (acc. to others, infligere), Just. 3, 5.— Hence, in-fūsus, a, um, P. a., poured over or into.
- A Lit.: sucus infusus auribus, Plin. 20, 8, 27, § 69: cinis in aurem, id. 30, 3, 8, § 24: sucus per nares, id. 25, 13, 92, § 144: vino, drunk with wine, Macr. S. 7, 5: infusam vomitu egerere aquam, swallowed, Curt. 7, 5, 8.—
- B Transf., of things not fluid: nudos umeris infusa capillos, falling down on, Ov. M. 7, 183: canitiem infuso pulvere foedans, Cat. 64, 224: si qua concurrerat, obruebatur (navis) infuso igni, Liv. 37, 30, 5: sole infuso (terris), at daybreak, Verg. A. 9, 461: conjugis gremio, resting on her bosom, id. ib. 8, 406: collo infusa amantis, Ov. H. 2, 93: populus circo, Verg. A. 5, 552: totamque infusa per artus Mens agitat molem, id. ib. 6, 726: infusa tranquilla per aethera pace, Sil. 7, 258: cera in eam formam gypsi infusa, Plin. 35, 12, 4, § 153: imago senis cadaveri infusa, Quint. 6, 1, 40.
II) hingießen, hinschütten, an od. auf od. über etw. gießen, -schütten, Passiv medial = sich ergießen, sich verbreiten, A) eig.: a) flüssige Körper, nimbum desuper, Verg.: merum super altaria, Suet.: largos umeris rores, Verg.: ceram rasis tabellis, Ov.: resinam sibi, über sich gießen (schütten), Auct. b. Alex.: caligo torrentis modo infusa terrae, Plin. ep.: amnis litori infusus, Mela: maria tot milibus passuum terrae infusa, Plin. – b) nicht flüssige Körper, pulverem, Catull.: generis eiusdem furfures, Colum.: gemmas litoribus (vom Meere), Curt.: ingentem vim sagittarum ratibus, die Fl. mit einem gewaltigen Pfeilregen überschütten, Curt.: nix infusa, Verg.: ignis infnsus, Liv.: tepor solis infusi, Plin. ep.: iam sole infuso, mit Aufgang der S., Verg.: nudos umeris infusa capillos, mit über die Sch. herabwallenden H., Ov. – B) übtr.: a) (poet.) infusus mit Dat. v. Pers. = hingegossen, hingestreckt in od. an usw., gremio, Verg.: collo mariti, den G. umschlingend, Ov. – b) etw. Gutes od. Schlimmes gleichs. ausschütten über usw., decus victoriae modo abiectae urbis ruinis, Val. Max.: hos pueris monitus, Pers.: maiora detrimenta civitati, über den St. bringen, Iustin.: alci opprobrium, Ps. Quint.
III) gießend befeuchten, begießen, benetzen, durchnässen, si uvam nimis imber infuderit, Pallad.: si lassus (bos) sub onere vehementer est infusus in pluvia, Veget. mul.: mit Abl., aceto napos, Colum.: antidoti eius affusione radices vitis, Pallad.: acido comam butyro, Sidon.: si pluviis infusa fuerint (fena), Pallad.: vino infusus (begossen) vel affusus (angegossen), v. Betrunkenen, Macr.
- 1. gieten in, uitstorten in [aquam in vas; vinum inschenken; poculum vullen];
- 2. (metaf.) laten instromen, laten binnendringen, influisteren [vitia in civitatem; in aures orationem]; — pass. binnenstromen, binnendringen; ➤ infusus populus;
- 3. (poët.; postklass.) gieten, storten op, over (m. dat.) [margaritas litoribus op de oever werpen]; — ppp. īnfūsus, a, um gegoten in, over; ➤ infusus collo amantis zijn minnaar omhelzend; umeris infusa capillos (Ov.) met over de schouders golvend haar.
倒水。賦畀之。倒入。— ei venenum 給毒藥。— vitia in civitatem 引壤俗入城。— in naribus vel per nares 倒入鼻。
Suggest a Translation
See an image
- to pour in, pour upon: in aliquod vas ea: oleum extis, V.: animas formatae terrae, i. e. people, O.—To pour out, administer, present: filio venenum: tibi poculum, H.: iumentis hordea, Iu.—To pour out, cast, throw: Nix infusa, V.: Coniugis infusus gremio, V.: obruebatur (navis) infuso igni, L.: umeris infusa capillos, spread over, O.—To press in, crowd in: Infusus populus, V.: agmina infusa Graecis, Cu. —To mix, mingle: in alienum infundi genus.— Fig., to pour into, spread over, communicate, impart: orationem in aurīs tuas: vitia in civitatem.
-
…sequerer, coniunx, et me quoque pontus haberet. O utinam possim populos reparare paternis artibus atque animas formatae infundere terrae Nunc genus in nobis restat mortale duobus sic visum superis hominumque exempla manemus. Dixerat, et flebant .…
Ovid, Metamorphoses
-
…, vaccam. Tum Stygio regi nocturnas inchoat aras, et solida imponit taurorum viscera flammis, pingue superque oleum infundens ardentibus extis. Ecce autem, primi sub lumina solis et ortus, sub pedibus mugire solum, et iuga…
Vergil, Aeneid
-
…Graecarum maxumam, omnium autem esse pulcherrimam, arx visenda, portus usque in sinus oppidi et ad urbis crepidines infusi, viae latae, porticus, templa, muri nihilo magis efficiebant, Dionysio tenente ut esset illa res publica…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…potens et quanta mens fuerit Qui ita responderit, ut intellegere possemus nihil ex illius animo, quod semel esset infusum, umquam effluere potuisse ; cum quidem ei fuerit optabilius oblivisci posse potius quod meminisse nollet quam quod semel audisset…
Cicero, de Oratore
-
…celebratam nomine villam nunc reparat cultu sub potiore Vetus, hoc etiam apparent lymphae non ante repertae, languida quae infuso lumina rore levant. nimirum locus ipse sui Ciceronis honori hoc dedit, hac fontes cum patefecit ope, ut…
M. Tullius Cicero, Academica
-
…triumphi, plures consulatus, genera etiam falsa et ad plebem transitiones, cum homines humiliores in alienum eiusdem nominis infunderentur genus ; ut si ego me a M. Tullio esse dicerem, qui patricius cum Servio Sulpicio consul anno…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…dicam de Apulo Domitio cuius modo bona proscripta vidi. tanta procuratorum est neglegentia. at hic nuper sororis filio infudit venenum, non dedit. sed non possunt non prodige vivere qui nostra bona sperant, cum effundant sua .…
Cicero, Philippicae
-
…mirifice capior facetiis maxime nostratibus, praesertim cum eas videam primum oblitas Latio tum, cum in urbem nostram est infusa peregrinitas, nunc vero etiam bracatis et Transalpinis nationibus, ut nullum veteris leporis vestigium appareat. itaque te cum…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…vides. quid igitur utrum capacitatem aliquam in animo putamus esse, quo tamquam in aliquod vas ea quae meminimus infundantur absurdum id quidem ; qui enim fundus aut quae talis animi figura intellegi potest aut quae tanta omnino capacitas an…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…hominis, si esset deus quo modo porro deus iste, si nihil esset nisi animus, aut infixus aut infusus esset in mundo Tum Xenophanes, qui mente adiuncta omne praeterea, quod esset infinitum, deum voluit esse ,…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum