injunctio

injunctio [LL] 1 order, command: a (of eccl. or monastic authority; cf. 2 infra); b (of civil or academic authority); c (w. ref. to instruction of testator). a 1293 dictam injunxionem et mandatum predictum acceptavi DCCant. Register/Q f. 17a; 1299 (v. 2 dimittere 7c); propter ~onem episcopi Graystanes 41 p. 105; 1347 ordinaciones, constitutiones, seu ~ones infrascriptas faciendas decrevimus Norw. Cath. Pri. 105; s1396 ~one pape ‥ cantariam fundavit Chr. Angl. app. 393; s1423 ut officiarii omnes ‥ strictas ac arduas moniciones ~onesque faciant Amund. I 109; 1441 monita, ~ones, et disciplinas salutares contemnunt Bekynton I 138.  b 1347 juxta premunicionem et ~onem eis ex parte nostra ‥ faciendas RScot 684a; c1410 ordinatum est quod ‥ cancellarius ‥ cum procuratoribus ‥ de observacione horum statutorum specialem faciant scolaribus ~onem StatOx 209; per majorem ~o facienda MGL I 567; 1549 has ordinationes atque ~ones authoritate regia toti academiae prescribimus StatOx 355.  c c1305 secundum voluntatem ultimam et ~onem nobis a dicto testatore ‥ factam in testamento predicto Deeds Balliol 187 p. 106. 2 (eccl.) imposition (of penance). 1237 efficaciori indigenus auxilio in ‥ confessionum audicione, penitentiarum ~one Gros. Ep. 40 p. 132. 3 (leg.) injunction. ubi nulla essonia, proteccio, vadiacio legis sive ~o allocabitur [=StRealm III 753: none essoyne ‥ nor injunction shalbe allowed] Entries 430ra.