injuria
quid ‥ suspiria sanctorum ‥ crebris instigas ~iis?
legem quae nos ~ias oblivisci praecepit
tribulationes et ~ias ex parte H. regis sustinere, qui saepe depraedabatur illud monasterium
~ias et contumelias et mortem crucis ‥ sibi ‥ illatas
fit ‥ querimonia de ~iis et oppressionibus quibus ‥ Angli affligebantur
volo ut recta lex erigatur et omnis ~ia [(AS: ] deiciatur, et omnis injusticia [æghwylce unlaga ;Quad. : injuste, sc. legesAS: ] emundetur et eradiceturæghwylc unriht
[Deo ] tantam ~iam fecimus quod eum in primo homine contempsimus
J. de H. et S. ‥, qui appallaverunt Johannem ‥ de morte cujusdam hominis, ‥ dicunt quod ~iam habent [] ‥ et nolunt sequi they are in the wrong
quelibet ~ia [ME: ] ex facto vel verbo in te vel tuosmislich woh
cujus verbis qui non credit, ~iam religioni facit
posset ascribi ~ie si episcopatus suis fraudarem locis quorum ‥ nec adeo fana obscura [est ]
[mustela ] ~iarum pro loco dissimulatrix et ultrix
pedes [i. e. ] directo tramite incedit nisi cum ~ias suas in hoste persequitur; tunc enim gressum obliquat cum predo efficiturpawn in chess
[sacerdotes ] suas ~ias quasi Christo irrogatas amplificantes
ut ‥ beneficia simplici intentione largiamur et non ‥ per ~iam aliorum
injuriasque tuas in fratre ulciscere noli
~iam et ignominiam et regis et totius regni
dummodo ‥ divinas ulcisceretur ~ias
ut [infans ] ore suo pontificalem depellet ~iam
pontificis ~ie
acer fraterne ultor ~ie
Christus vindicet tam suas quam alienas ~ias
~iam sui(v.
ut paternarum ~iarum immemor filium ‥ restitueret regno
Judith ‥ de ~iis ‥ episcopi conquesta, quo potissimum auctore pertulisset mala ‥
colonos ‥ ab ~iis dominorum defendens
pro illata doloris ~ia
cum obsidionis ~iam ferre nequiret
~iam exhereditationis sue acriter vindicabat
fratricidali ‥ ~ie
ne cuilibet irrogatam ~iam fomenta dilata ‥ multiplicent(
monachi ‥ queruntur quod H. M. ‥ detinuit averia sua injuste ‥ et quod per ~iam quam eis fecit pejorati sunt ad valentiam c marcarum
actione ~iarum(v.
G. ‥ et J. ‥ in misericordia pro ~ia illata Alicie
~ia ‥ dici poterit omne id quod non jure fit, et ex ~ia sequitur actio ad tollendam ~iam
fit ‥ ~ia non solum cum quis pugno percussus fuerit ‥ verum etiam cum ei convitium dictum fuerit vel de eo factum carmen famosum
~iam patitur quis per ‥ servos, si pulsati fuerint ‥ in contumeliam suam
de ~ia predicti R. ‥ facta predicto W.
E. et H. ipsum J. ‥ de ~ia sua propria ‥ imprisonaverunt ‥, et non ea occasione qua ‥ asserunt
in sui conditoris ~iam
in ~iam ‥ tuam fieri videtur si ‥ unum hoc [bonum ] ‥ velut singulare predicetur
indecentes de me cantilenas ‥ composuit, ad ~iam mei palam cantavit
quod semel acceperit homo donatione alterius ‥, nullatenus sine ~ia illud iterum domittet
[AN: ]:sauns a li fere tort
ipsum J. ‥ arestaverunt ‥ absque ~ia seu transgressione aliqua eidem J. facienda
Philippus ‥ dictus per ~iam rex Francorum
terra ‥, quia tantum hominis germinat, non ~ia Germania vocatur
pro tantorum successuum gloria ‥ non ~ia versificus exclamat ‘regia progenies ‥’
sugillationem, ~iam
cum homo homini facit ~iam, unde ab illo occiditur
ecclesia sancti sepulcri capax ‥ nullam umquam ab inimicis fidei tulit ~iam
atrocem ~iam sui proprii corporis prosequendo
si manus violentas quis in dominum suum injecerit ‥ atroci ~ia eum afficiendo
milites solebant homines concutere et per ~ias et violentias aliquid ab eis extorquere
cum igitur proponamus pro nostris viribus vindicare †infuriam [MS: injuriam ] crucifixi
post jurgia surgunt ad verbera, et mutuis se ~iis affecerunt
hoc inproperium -rii i. injuria vel derisio
prohibuit eos [sc. corvos ] ‥ ne hanc ~iam [sc. ] fratribus nidificantes facerentremoval of roofing material
cornices ‥ ~iam ‥ faciunt ‥ suis vocibus
[Alfredus ] provincialibus grandem amorem studiorum infudit, hos premiis illos ~iis hortando, neminem illitteratum ad ‥ dignitatem aspirare permittens
hoc miraculum ‥ fidem facit multa fuisse que obscuraverit annorum ~ia
nec in hoc fit ~ia sacramento; si enim prius fuit ordinatus [diaconus ], non suscipit secundo characterem
cujus [coloris ] rubor ‥ nulla valet pluviarum ~ia pallescere
nec alius lapis facilis esset inventu [sc. ], nec corpus curvando ~iam vellent Sancti Spiritus facere organofor use as sarcophagus
nec ulla earum [sc. crucum ] vetustates sensit ~iam
postulato vase, ne sacrum pavimentum cruoris sentiret ~iam
grana ‥ variis per hibernos imbres et estivos ardores ~iis afflicta difficulter crescunt
ut [cornices ] testam ‥ lapidis altique casus ~ia collisione confringant
preter hyemales elementorum ~ias
Tandem omnium istarum rerum consuetudines, redditus, Injurias, rectitudines libere et absolute monachis attribuo.Vide Justitia 1.
Injuresnon
Injustice
In causaInjuriarum mota et agitata coram nobis inter Willelmum Soillart, clericum, ex una parte, et Robertum Renaudi, ex altera, delato juramento dicto clerico et prestito ab eodem, ipsum Robertum in decem solidos pro dictis injuriis declaratis per juramentum dicti clerici dicto clerico condempnamus.
INJU´RIAInjuria, in the general sense, signifies a violation of law, what is not jus ( Injuriam autem hic accipere nos oportet non quemadmodum circa injuriarum actionem contumeliam quandam, sed quod non jure factum est, hoc est contra jus, Dig. 9, 2, 5.1). Similarly a person acting unlawfully is called injurius (compare inlex), but later injustus (Voigt, Zwölf Tafeln, 1.39). Hence the phrase damnum injuria datum means unlawful damage to property [DAMNUM&c.].
Injuria, in a special sense, is the term which denotes a particular kind of wrong or delict, committed against a man's person, as distinct from his property. Injuria, in this sense, is any unlawful act by which an insult (contumelia, ὕβρις) is conveyed by one person to another. Thus every intentional violation of the right of another is injuria, as implying contumelia, though, if such a wrongful act falls under the category of any other offence, the penalty of the latter is applicable, and not that of injuria (Windscheid, Pandekten, § 472, n. 1). It follows from the nature of this delict that it cannot arise without an intention to act unlawfully (dolus). The external acts constituting it might be various in kind. Thus it might be done by assaulting a man, as by striking or beating him; by other conduct likely to bring a man into contempt or derision, as by vociferous abuse (convicium), scurrilous songs and verses, libellous writings of any kind; by insulting gestures, by spitting at a man (Plant. Curc. 4.2, 17; Cic. ad Quint. fr. 2.3, 2); by going about unkempt and unshorn, or in mourning attire, with the object of falsely suggesting that the person so acting was suffering by the misconduct of another person; by demanding a debt in a way likely to injure a man's character (clamore, flagitare, poscere, Plaut. Pseud. 1.5, 143; 4.7, 46; Curc. 5.3, 5); by summoning a debtor to court (in jus vocatio) in an illegal manner (Porph. in Hor. Sat. 1.9, 77); by obtaining an execution order against a person as if he were insolvent; by illegally distraining on a man's goods, &c. A man might sustain injuria either in his own person, or in the person of members of his family who were in his power. Injuria to a wife was also injuria to her husband. No injuria could be done to a slave, but certain acts done to a slave were an injuria to his master, when the acts were such as appeared from their nature to be insulting to the master; as, for instance, if a man should flog another man's slave: but for verbal abuse of a slave, or striking him with the fist, Gaius (3.222) says, there was no formula provided, nor would an action be readily granted by the praetor.
The Twelve Tables had various provisions on the subject of injuria. The penalty of injuria for a limb broken was retaliation (Gaius, 3.223, propter membrum ruptum talio erat; cf. Festus, s. v. Talio); for a bone broken or bruised, three hundred asses if the person injured was a freeman, one hundred and fifty if he was a slave. It seems probable, however, that Gaius made a mistake in classifying these punishments under injuria, the prominent idea in the law of the Twelve Tables respecting them being that of damage to the person rather than that of insult. (Voigt, Zwölf Tafeln, 2.129.)
The ordinary penalty for injuria in the Twelve Tables was twenty-five asses (Gaius, 3.223). Gaius adds that such a sum seemed an adequate compensation in those days of excessive poverty. Libellous songs or verses (occentus: cf. Hor. Ep. 2.1, 145, Fescennina per hunc inventa licentia), by which persons were frequently defamed at public festivities, were followed in addition by a punishment affecting the caput of the offender, which involved scourging as well as loss of liberty (cf. Hor. Ep. 1. 100.154), or which, according to one interpretation of a passage of Cicero (Rep. 4.10), was death. The penalty of twenty--five asses provided by the Twelve Tables was subsequently found insufficient in many cases, and so an action was established by the praetor (actio injuriarum aestimatoria), in which the injured party was allowed to claim such damages as he thought he was entitled to, and the judex might give the full amount or less. This became the ordinary remedy on account of injuria, but a Lex Cornelia gave a special action in cases of pulsatio, verberatio, and forcible entry into a man's house.
In determining the damages in the actio aestimatoria the praetor had to distinguish between an atrocious outrage (atrox injuria) and that of a less serious kind. An injuria had the character of atrox, either from the act itself, or the place where it was done, as for instance a theatre or forum; or from the condition of the person outraged, as if he were a magistratus, or if he were a senator and the wrong-doer were a person of low condition. Infamia was a sequence of condemnation in an actio injuriarum [INFAMIA].
The actio injuriarum was regarded as a vindictive action, in satisfaction of a purely personal injury (actiones vindictam spirantes), and so could not be maintained by the heir of the person outraged. It became the rule that every kind of injuria might be made the subject of either criminal or civil proceedings (Inst. 4.4, 10). The criminal proceedings and punishment were extra ordinem [CRIMEN]. Various imperial constitutions affixed the punishment of death to libellous writings [LIBELLI ]. (Gaius, 3.220-225; Paul. Sent. Rec. 5, 4; Cod. Theod. 9.34; Cod. 9.35, 36; Inst. 4.4; Dig. 47, 10; Keller, Inst. 141, &c.; Huschke, Gaius, 118, &c.; Rein, Criminalrecht, § 354, &c.; Voigt, Zwölf Tafeln, 2. § § 129, 130.)
[G.L] [E.A.W]