injurius

injurius [CL] 1 wrongful, unfair, damaging: a (of person); b (of action; in quots., n. used predicatively). c (as sb. n.; in quots., pl.) a wrong. a si quis omnem historiam ‥ percurrere velit, ‥ auditores fatigabit et sibimet ~ius erit, dum ‥ omnia perstringere minime valebit Enc. Emmae I 4; 1166 in te ‥ plane videbor ~ius si cuiquam a peregrinatione mea scripsero, subticens tibi J. Sal. Ep. 179 (172 p. 128); Osb. Glouc. Deriv. 384 (v. injuriator b); ~ius, Gallice tortenus [another MS: torcinus] (Garl. Unus gl.) Teaching Latin II 164.  b Edmundus, qui existimaret ~ium si non fraterne victorie reliquias persequeretur, copias contra desertores ductitavit W. Malm. GR II 141; quam [sc. peregrinationem] hic apponere non erit ~ium, quia tam famosam ‥ expeditiionem audire sit opere pretium Ib. IV prol. p. 358.  c 825 sciat ‥ omnia ‥ suprascripta ~ia inreconciliata permanere Conc. HS III 599; dux ‥ omnia ~ia sibi illata palam propalavit Eul. Hist. III 3; 1493 Doc. Bev. 102 (v. deficere 1f). 2 f. l. 926 terram ‥ quam ‥ emerat jubente ‥ duce Æ. cum ceteris comitibus atque ministris †injuriis [l. in juris, cf. CS 658] hereditari libertatem concedens donabo CS 659.