intercise
intercise, piecemeal, interruptedly
intercīsē, adv., v. 1. intercīdo fin.
intercīsē, Adv. (intercisus), unterbrochen, nicht zusammenhängend, dicere, durch Trennung an sich zusammengehöriger Wörter, Cic. part. or. 24: haec intercise commeminimus, stückweise, Gell. 11, 2, 5: intercise dictum, synkopiert, Gell. 15, 3, 4.
si lingua incognita aliquis loquitur vestrum, non loquatur in audientiam omnium, sed apud duos vel tres loquatur, et per partes, i. ~e
sermones ~e et vix audiri poterant
ad quorum instantiam quedam narrabat, non tamen seriatim sed quasi ~e
dialectica, interrogatione et responsione interpositis, ~e ratiocinatur
intercīsē (intercisus), dʼune manière coupée ; en séparant les mots joints dʼordinaire : Cic. Part. 24 || par fragments : Gell. 11, 2, 5 || par syncope : Gell. 15, 3, 4.
intercīsē
adv.
- 1 intercido, piecemeal, interruptedly: dictum (opp. directe).