intercessus
intercessus, ūs, m. [intercedo], an intervention; only in abl. sing.
- I Lit.: aliquem intercessu suo servare, Val. Max. 5, 4, 2: alicujus, Salv. Gub. D. 1, p. 27.—
- II Trop.: intercessu auctoritatis suae prohibere ne, etc., Imp. Diocl. et Const. inter Fragm. Jur. Antei. p. 75 Mai.: temporis, Oros. 5, 15.
intercessus, ūs, m. (intercedo), I) das Dazwischentreten, -vergehen der Zeit, parvo hoc temporis intercessu, Zwischenzeit, Oros. 5, 15, 22. – II) das vermittelnde Dazwischentreten, die Dazwischenkunft, intercessu alcis, Salv. de gub. dei 1, 11. § 54 H. Dict. 5, 14 u.a.: alqm intercessu suo servare, Val. Max. 5, 4, 2: me vestro intercessui vel favori insinuo, Alcim. epist. 8: übtr., intercessu auctoritatis suae prohibere, ne etc., Imp. Diocl. et Const. inter frgm. iur. anteiust. p. 75 Mai.
multi temporis ~u
~u ‥ temporis
non alia via salutem sperantes quam Hugonum ~u
per graciam comitum
intercessŭs, abl. ū, m. (intercedo), entremise, intercession : Val. Max. 5, 4, 2 ; Avit. Ep. 8.