interrogative
interrŏgātīvē, adv., v. interrogativus fin.
interrogātīvē, Adv. (interrogativus), in Frageform, Tert. adv. Marc. 4, 41. Ps. Ascon. II Verr. 1, 109. p. 189, 18 u. (Ggstz. responsive) 1, 148. p. 198, 2 B. Prisc. 17, 49. Schol. Iuven. 9, 48.
~e pronuntiandum puto
‘non bibam illum’ [] ‥ increpative vel ~e legendum est Joh. xviii 11
interrŏgātīvē, dʼune manière interrogative : Tert. Marc. 4, 41.