interrupte
interrupte, interruptedly
interruptē, Adv. (interruptus v. interrumpo), unterbrochen, non interr. narrare, ohne Unterbrechungen, im gehörigen Zusammenhange, Cic. de or. 2, 329.
de composita interrupta divisione sine differentiis: ubicumque in abaco divisores per quodlibet [i. e. quotlibet ] arcus ~e, id est vel j vel ij sive quotlibet arcubus inter eos vacuis, ponuntur
interruptē, dʼune manière coupée : Cic. de Or. 2, 329.
interruptē
adv.
- interruptus, interruptedly: non interrupte narrare, continuously.