interrogativus
interrŏgātīvus, a, um, adj. [interrogo],
- of or belonging to a question, interrogative: adverbia, Prisc. p. 1059 P.—Adv.: interrŏgātīvē, interrogatively, Ps.-Ascon. ap. Verr. 2, 1, 56; Tert. adv. Marc. 4, 41; Schol. Vet. Juv. 9, 48.
interrogātīvus, a, um (interrogo) = ἐρωτηματικός (Gloss. II, 315, 7), zur Frage gehörig, fragend, Frage-, Prisc. 17, 47: adverbia, Prisc. 17, 47 u. 28: particula, Diom. 437, 29 u. 438, 2: coniunctio, Diom. 417, 9.
alia [nomina appellativa sunt ] ~a, ut ‘qualis’, ‘quantus’, ‘quot’
sume [] naman synd ~a,þæt synd axiendlice
videbitur quod hoc nomen ‘quis’ sit ~um essentie
~a loci sunt quatuor, ut ‘ubi’, ‘unde’, ‘qua’, ‘quo’
~um et responsivum debent esse ejusdem generis; ~um est adverbium, ergo et responsivum
ex adverbiis ‥ per que convenienter respondetur ad questionem factam per hoc ~um ‘quando’
primum [genus sermonis ] est dragmaticon vel dicticon, id est imitativum vel ~um [sic ]
aliquando est oratio plana aliquando est ~a
est enim ‘quid est motus’ ~um sophistice multiplex
sit consiliarius assidue inquisitivus et ~us viarum et modorum quibus est contra papam hereticum procedendum
interrŏgātīvus, a, um, interrogatif [t. de gramm.] : Prisc. Gramm. 17, 47 ; Diom. 437, 29.