interruptio
interruptĭo, ōnis, f. [interrumpo], an interrupting, interruption, interval (post-Aug.).
- I In gen.: muri, Hier. in Isa. 9, 3, § 12 sqq.: Oceani, Mart. Cap. 6, § 622; Macr. Somn. Scip. 2, 5, 32. —
- II Transf.
- A Rhet. t. t., = ἀποσιώπησις, a sudden break in the thought or expression: quam idem Cicero reticentiam, Celsus obticentiam, nonnulli interruptionem appellant, Quint. 9, 2, 54.—
- B An interruption: usurpatio est usucapionis interruption, Dig. 41, 3, 2.—
- C A breaking up, division, distinction: generum, Macr. Somn. Scip. 2, 5.
interruptio, ōnis, f. (interrumpo), die Unterbrechung, I) eig.: muri, Hieron. in Isai. 9, 30. § 12 sqq.: Oceani, Mart. Cap. 6. § 622: interruptio non unius generis a nobis, sed omnium generum a se divisorum, Macr. somn. Scip. 2, 5, 32. – II) übtr.: a) im allg.: usucapionis, Paul. dig. 41, 3, 2. – b) als Redefig., das Abbrechen mitten in der Rede, griech. ἀποσιώπησις, Quint. 9, 2, 54.
tantum ‥ faciemus quod non patietur ~onem(
vix raptim propter varias ~ones potui conficere presentia
ex quo visitare inceperint, visitacionis officium sine ~one vel dilatione diebus continuis ‥ exercebunt
motus ‥ circularis potest perpetuari ut videmus in celo sine ~one
[lanas ] absque ulla ~one seu impedimento alienare et vendere permittatis
ego puer, quasi in cunabulis pacifice et sine omni ~one coronatus, approbatus fueram rex a toto regno
magister ‥ W. ‥ volens hec predicts per ~onem differre ‥ conquestus est graviter quod ‥
aliorum vota publica absque interupcione pacienter audiat
‘si tamen audistis’ []: ~o est sententiae usque ad aliam sententiam que sic incipit: ‘hujus gratia ‥’ [ Eph. iii 2 ] ib. 14
semper postea fuerunt in seisina de eadem terra sine ~one
istis libertatibus hucusque usi sunt sine ~one
continue, pacifice et absque ~one seisiti et possessionati fuerunt
privilegiis ‥ libere pacifice et quiete absque ~one ‥ usi sumus hactenus et gavisi
per duos annos ‥ in ‥ universitate sine ~one temporis studuisse
nolentes aliquam causam ~onis treugarum illarum ‥ posse nobis imputari
medii ~one spatii
nequam ~onis insultum consuevit attemtare
interruptĭō, ōnis, f. (interrumpo), ¶ 1 interruption, discontinuation : Hier. Is. 9, 80, 12 ; Macr. Scip. 2, 5, 32 ¶ 2 interruption [de lʼusucapion] : Dig. 41, 3, 2 || réticence [fig. de rhét.] : Quint. 9, 2, 54.
- 1. onderbreking;
- 2. (retor. t.t.) aposiopese.