About

Menu

introeo

introeo, to go in, enter

Could not find introisse in Logeion dictionaries.

introisse Verb: perfect active infinitive of introeo

See introisse in Morpho

intro-ĕo (ante-class. introdeo; introiet for introibit, Hier. in Lucifer. 5), īvi, or ĭi, ĭtum, 4, v. n., to go in or into, to enter (syn.: intro, ingredior); constr. with in or ad and acc., with acc., with in and abl., with inf.
  • I Lit.
          • α With in and acc.: vereri introdire in alienam domum, Plaut. Mil. 4, 4, 32 (1168): in urbem, Cic. Att. 7, 7; Liv. 30, 43, 5: in domum, Cic. Att. 16, 11: in Thraciam, Nep. Alcib. 7: in tabernaculum, Sall. J. 71, 4.—
          • β With ad: ad amicam, Ter. Hec. 551: sicuti salutatum introire ad Ciceronem, Sall. C. 28, 1.—
          • γ With acc.: domum, Cic. Phil. 2, 28, 68: curiam, Suet. Caes. 81: urbem, id. ib. 18: theatrum, id. ib. 80: castra, Sall. H. 4, 45: Syracusas, Nep. Dion, 5, 3: Bithyniam, Amm.14, 11, 6.—
          • δ With in and abl. (ante-class.): in naso, Cato R. R. 157.—
          • ε With inf.: filius introiit videre, quid agat, went in to see, Ter. Hec. 345.—
          • ζ With huc, Suet. Aug. 6.— Impers.: cum periculo introitur recenti apertione, Varr. R. R. 1, 63: castra sine vulnere introitum, entered, Sall. Fragm. ap. Serv. ad Verg. A. 10, 628. —
  • II Trop.: quem fuerat aequius, ut prius introieram, sic prius exire de vita, Cic. Lael. 4, 15.

Saved

Recent