inturbidus
inturbidus, undisturbed
in-turbĭdus, a, um, adj.
- Pass., undisturbed, quiet (Tacitean): inturbidus externis rebus annus, Tac. A. 3, 52: juventa, id. ib. 14, 22.—
- II Act., not turbulent: vir sanctus, inturbidus, Tac. H. 3, 39.
in-turbidus, a, um, I) passiv = nicht beunruhigt, ruhig, inturbidus externis rebus annus, Tac. ann. 3, 52: tutā et inturbidā iuventā frui, Tac. ann. 14, 22. – II) aktiv = zu keinen Unruhen geneigt, Ruhe liebend, friedsam, v. Pers. (Blaesus) sanctus, inturbidus, nullius repentini honoris... appetens, Tac. hist. 3, 39.
inturbĭdus, (14) a, um, non troublé, calme, tranquille : Tac. Ann. 3, 52 || sans passion, sans ambition : Tac. H. 3, 39.
in-turbidus
adj.,
- undisturbed: externis rebus annus, Ta.: iuventa, Ta.—Not turbulent: vir, T.