ironia
ironia, irony
Could not find ironiam in Logeion dictionaries.
ironiam Noun: feminine accusative singular of ironia
īrōnīa, ae, f., = εἰρωνεία,
- irony, Cic. de Or. 2, 67, 270; id. Brut. 85, 293; Quint. 8, 6, 54 al.: sine ulla ironia loquor, Cic. Q. Fr. 3, 4, 4; cf.: ea dissimulatio, quam Graeci εἰρωνείαν vocant, id. Ac. 2, 5, 15: quid ironia? Nonne etiam, quae severissime fit, joci prope genus est? Quint. 6, 3, 68 (al. quae sit verissima); 8, 6, 54; 9, 1, 3 et saep.
īrōnīa, ae, f. (εἰρωνεια), der feine Spott, die Ironie, auch als rhet. Figur, Cic. Brut. 292 u. 293; de or. 2, 270. Sen. contr. 1, 7, 13. Quint. 8, 6, 54. Aquil. Rom. 7. Rufin. de fig. sent. 1: cum ironia, sine ironia, Donat. Ter. Andr. 2, 6, 5: hunc sensum in ironiam vertit, Sen. contr. 1, 7, 13.
ut illud veraciter impleretur quod per ~iam a poeta fallaciter cautum est
~ia est tropus per contrarium quod conatur ostendens
irronia verborum et subsannatione ludibriorum plurima evomendo ingeminabat
miratur solito majorem sibi veneracionem exiberi, timet yroniam
antifrasis est unius verbi yronia
Franci ‥ invidebant et obloquebantur, consuetas ~ias cum cacchinis et blasphemalibus juramentis ebullientes
allegoriam ‥ vocant figuram cum contrariis utitur ‥ dicendo unum et innuendo contrarium, aut utrumque dicendo, et uterque modus est ut magis pateat quod dicere intendit ‥ hec figura yronia appellatur
hucusque per yroniam locutus est et debet exponi per oppositum ac si diceret: ne faciatis hoc
inter jactantiam et eyroniam sunt multe veritatis [i. veritates ]
cum ‘omne mendacium opponitur veritati’, contingit ipsum tripliciter dividi, primo modo secundum quod transcendit veritatem in majus, quod pertinet ad jactanciam, vel secundum quod deficit a veritate in minus, quod pertinet ad yroniam ‥
īrōnīa, (16) æ, f. (εἰρωνεία), ironie [socratique et fig. de rhét.] : Cic. Br. 292 ; de Or. 2, 270 ; Q. 3, 4, 4 ; Quint. 8, 6, 54.
īrōnīa ae, f
- , εἰρωνεία, irony: sine ullā ironiā loquor.