irratio
irratio, ōnis, f. (in u. ratio), die Unvernunft, Tert. adv. Prax. 15.
qui fuerant homines prius innate racionis / brutorum species irraciones habent
qui negaverit injuriam vel ~onem vel pacem ‥ judicabitur in jura pretoris(
irrătĭō, ōnis, f. (in, ratio), déraison : Tert. Prax. 15.
Non sine Irratione et amentia.
contre toute raison, uti loquimur. Flodoardus lib. 3. cap. 21. de Epistolis Hincmari :
Erpuino Silvanectensi, pro quodam homine, quem Irrationabiliter ab eo excommunicatum, ut compererat, intimat.
De hoc libello rationabilius tacere quam respondere delegimus, quoniam sicuti præmisso Inrationabilitate ex majori parte habetur consimilis.Epist. ejusdem 12. ibidem pag. 534 :
Prolixissimam rotulam, mendaciis et Irrationabilitatibus ac improperiis contra veritatem et auctoritatem repletam, mihi misisti.