irrationabiliter
irrătĭōnābĭlĭter, adv., v. irrationabilis fin.
irratiōnābiliter, Adv. (irrationabilis), unvernünftig, Charis. 57, 4. Prisc. 1, 42. Tert. de paenit. 1. Amm. 19, 10, 1. Cael. Aur. de morb. acut. 2, 37, 199.
si de his non ~iter egero
nil agere ‥ preterquam ~iter edere et bibere, domique morari
Orpheus ‥ homines ~iter viventes ex feris et immanibus fecit mites et mansuetos
heresim ‥ eandem ‥ ~iter defensare
si quis frater ‥, contempto proprio episcopo, inrationabiliter rerum properat optinere ea que sibi ‥ vindicat
qui [sc. abbates ] responderunt se non posse regem certificare si forte renuisset quod profecto timebatur, quia sic commodare foret et ~iter dare
huic divisioni quidam interponunt eciam dies non ~iter
quidam ‥ non ~iter preponerent addiscentibus ethicam philosophic speculative
ornamenta ecclesie ‥ ad aliqua minus utilia in gravamen conventus ‥ ~iter instituta(
irrătĭōnābĭlĭtĕr, contre toute raison : Tert. Pæn. 1.