irrefutatus
irrĕfūtātus (inr-), a, um, adj. [2. inrefutatus],
- unrefuted (eccl. Lat.), Lact. 5, 16 fin.
ir-refūtātus, a, um (in u. refuto), unwiderlegt, Lact. 5, 16, 13 (viell. aus Cic. de rep. 3, 31).
irrĕfūtātus, a, um (in, refuto), non réfuté : Lact. Inst. 5, 16, 13.