irreligiose

irrĕlĭgĭōsē (inr-), adv., v. irreligiosus fin.

irreligiōsē, Adv. m. Compar. (irreligiosus), unehrerbietig, gottlos, si qua de Augusto irreligiose dixisset, Tac. ann. 2, 50: vestra sunt irreligiose opinata et irreligiosius credita, Arnob. 1, 24.

irreligiose [CL] , impiously, irreligiously. quod quam ~e, quam contra monachicum propositum et contra regulam ‥ faciatis, videt ipse Deus Anselm (Ep. 251) IV 162; clamamus ‥ de abbata coenobii S. Ebrulfi, qui quendam suum insipientissimum juvenem ‥ inordinate et ~e in ecclesia S. Eadmundi pro abbate ingessit Ib. (Ib. 271) IV 186.

irrĕlĭgĭōsē (16) (irreligiosus), irréligieuse ment : Tac. Ann. 2, 50 || -sius Arn. 1, 24.

inreligiōsē (irr-) adv.

• inreligiosus, impiously: discere, Ta.