iustificator
justĭfĭcātŏr, ōris, m. [justifico],
- he who justifies (eccl. Lat.), August. de Spir. et Lit. 26; id. ib. 29.
iūstificātor, ōris, m. (iustifico), der Rechtfertiger, Augustin. de spir. et litt. 26 u. 29; in Ioann. epist. ad Parth. 1, 8.
Rogerius filius Boni Justificator Curialis, apud Ughellum tom. 6. pag. 143. 145. Liber Ramesiæ sect. 188 :
Will. Rex Angl. H. Camerario et Justificatoribus suis, omnibusque suis fidelibus Norff. salutem. Inquirite per Comitatum quis justius hujusmodi forisfacturam haberet tempore patris mei, sive Abbas Ramesiæ, sive antecessor Will. de Albineio, etc.