iussus
iussus2, an order, command, decree, ordinance (only abl sing.)
iussus , ūs, m., only in abl. sing. (iubeō): by command, order, decree, 2.247.
jussus, a, um, Part., from jubeo.
jussus, ūs (used only in abl. sing.), m. [jubeo],
- an order, command, decree (class.): tuo jussu profectus sum, Plaut. Curc. 2, 3, 50 (329): Jovis jussu venio, id. Am. prol. 19: vestro jussu coactus, Cic. de Imp. Pomp. 9, 26: aut ab regibus lecti aut post reges exactos jussu populi, Liv. 4, 4, 7: sine populi jussu, Sall. C. 29, 3: Romano jussu, Val. Max. 9, 2, 4: Timotheus populi jussu bellum gessit, Nep. Timoth. 4: Neronis, Juv. 10, 15: patris dominive negotium gerere, Gai. Inst. 4, 70.
iussus, Abl. ū, m. (iubeo), der Befehl, das Geheiß, die Verordnung, iussu vestro, Cic.: iussu populi, Nep.: nullo ipsius iussu, Tac.
iūssus (1)
- P. of iubeo.
(iūssus, ūs) (2) m
- an order, command, decree, ordinance (only ablsing.): vestro iussu coactus: lecti iussu populi, L.: sine populi iussu, S.: dei, V.: Neronis, Iu.