iuvenor
iuvenor, to act with youthful indiscretion, wanton
jŭvĕnor, 1, v. dep. [juvenis],
- to act with youthful indiscretion, to wanton: aut nimium teneris juvenentur versibus umquam, Hor. A. P. 246; cf.: juvenor, νεωτερίζω, Gloss. Philox.
iuvenor, ārī (iuvenis), sich jugendlich gebärden = tändeln, sich zieren, Hor. de art. poët. 246 (dazu Krüger).
See: juvenari
iuvenor —, —, ārī, dep.
- iuvenis, to act with youthful indiscretion, wanton: teneris versibus, H.