largiloquus
largĭlŏquus, a, um, adj. [large-loquor],
- talking copiously, talkative (Plautin.): largiloquae sumus: plus loquimur, quam sat est, Plaut. Cist. 1, 2, 2 (121): lingua, id. Mil. 2, 3, 47 (318).
largiloquus, a, um (large u. loquor), reichlich redend, geschwätzig, lingua, Plaut. mil. 318: v. Mädchen, Plaut cist. 122.
largĭlŏqŭus, a, um (large, loquor), bavard : Pl. Mil. 318 ; Cist. 122.