latura
lātūra, ae, f. [fero],
- a bearing, carry ing of burdens (late Lat.), Aug. Serm. 345, 3; Sen. Apoc. 14, 3: latura, φόρετρον, Gloss. Philox.
lātūra, ae, f. (fero), I) = φορὰ ἐργάτου (Gloss. II, 472, 48), das Tragen von Lasten, laturam od. laturas facere, Lastträger sein, Augustin. serm. 345, 3. Schol. Iuven. 9, 144: u. so viell. si unius diei laturam fecissent, Sen. apoc. 14, 3 (nach Büchelers Vermutung): u. novit laturas Dasius numerare, Mart. 2, 52, 1 cod. Edinb.: dum (ebrii) suis pedibus ambulare non possunt, foedissimmā laturā aliorum manibus portantur ad lectos, Ps. Augustin. serm. app. 294, 3. – II) = φόρετρον, der Trägerlohn, Gloss. II, 121, 43.
in lattura stabuli prope cymiterium cum clavibus emptis(
in(lathneil emptis pro emendacione latthure dicti loci
lātūra, (16) æ, f. (lātum de fero ), action de porter : Aug. Serm. 345, 3 ; Sen. Apoc. 14, 3.
..... Et duo fortes.
Lecticarios ait, quorum Laturas locem, et securus Circenses expectem. Ita enim legendum, pro
Laturus.