laudabiliter
laudabiliter, praiseworthily, laudably, commendably
laudābĭlĭter, adv., v. laudabilis fin.
laudābiliter, Adv. (laudabilis), löblich, ruhmvoll, vivere, Cic. Tusc. 5, 12: aedilitatem administrare, Corp. inscr. Lat. 10, 3704: perquam laud. iurare mit folg. Acc. u. Infin., Vell. 2, 31, 1. – Compar., multo laudabilius suam iniuriam ferre, Val. Max. 5, 1. ext. 2: u. so ibid. 5, 3, 4.
in consortio catholicorum ~iter degebat
reverendus vir licet virtute abstinentie, orationis instantia, eleemosinarum largitione ~iter effulserit ‥
qui eorum [bacallariorum ] suas determinationes ~iter compleverunt, quive non
laudābĭlĭtĕr (16) (laudabilis), dʼune manière louable, honorablement, avec honneur : Cic. Tusc. 5, 12 || -lius Val. Max. 5, 1, 2.
laudābiliter
adv.
- laudabilis, praiseworthily, laudably, commendably: vivere.