litterate
litterate, learnedly, intelligently
littĕrātē (lītĕr-), adv., v. litteratus fin.
litterātē, Adv. (litteratus), I) mit deutlichen Buchstaben, sunt (rationes) perscriptae scite et litterate, Cic. Pis. 61. – II) übtr.: 1) buchstäblich, wörtlich, respondere, Cic. de har. resp. 8, 17. – 2) gelehrt, im wissenschaftlichen Sinne, dicta, geistreiche Einfälle, Cic.: antiquitatis nostrae et in inventis rebus et in actis scriptorumque veterum litterate peritus, der eine durch Kritik geläuterte Kenntnis besitzt, Cic.: perbene loqui Latine et litteratius quam ceteri, mehr dem genauen Schrifttum angemessen, korrekter, Cic.
littĕrātē (15) (litteratus), ¶ 1 en caractères nets, lisibles : Cic. Pis. 61 ¶ 2 à la lettre, littéralement : Cic. Har. 17 ¶ 3 en homme instruit, savant : Cic. Br. 205 ; de Or. 2, 253 || -tius Cic. Br. 108.
litterātē (līter-) adv.with comp.
- litteratus, learnedly, intelligently: scriptorum veterum litterate peritus, critically skilled: dicta, clever sayings: Latine loqui litteratius quam, etc., accurately.—To the letter, literally: respondere.