litterator
litterator, a grammarian, philologist
littĕrātor (lītĕr-), ōris, m. [littera]. *
- A teacher of reading and writing, an elementary instructor: litterator ruditatem eximit, grammaticus doctrinā instruit, Ap. Flor. p. 363, 5.—
- II Transf., a grammarian, critic, philologist, Cat. 14, 9; Mart. Cap. 3, § 229; cf. Kopp ad loc.—
- B In opp. to litteratus (a man of real learning), a smatterer, sciolist: alter litterator fuit, alter litteras sciens, Gell. 18, 9, 2; cf. id. 16, 6: Suet. Gram. 4.
litterātor, ōris, m. (littera), der Sprachmeister im Lesen und Schreiben, ein Elementarlehrer, Fronto ad Antonin. imp. 1, 5. p. 103, 9 N., oder in Erklärung der Dichter und deren Sprache, ein Sprachgelehrter, Grammatiker, Catull. 14, 9 (vgl. Diom. 421, 12. Mart. Cap. 3. § 229). – neben grammaticus, Apul. flor. 20: neben grammaticus u. rhetor od. orator, Lampr. Alex. Sev. 3, 2. Capit. Anton. phil. 2, 2 sq. – im Ggstz. zu litteratus, litteras sciens (dem eigentl. wissenschaftlich Gebildeten, dem wirklich Gelehrten) ein Halbwisser, Gell. 18, 9, 2. Suet. gr. 4.
~terator, i. multis litteris instructus
Steph. Ridell ~erator
virorum fide dignorum assertione veridica didici quosdam ~teratores ipsos seduxisse
huic autem opinioni adherent ~teratores Hebrei, sinistre interpretantes illud †propheta [l. prophete ]: ‘qui fundasti terram super aquas’
Judei ~teratores dicunt aquam esse infimum elementum
littĕrātŏr, (15) ōris, m. (littera), celui qui enseigne la lecture et lʼécriture, professeur de classes élémentaires : Apul. Flor. 20 || grammairien, philologue : Catul. 14, 9 ; Capel. 3, 229 || [en opposition à litteratus ] demi-savant : Gell. 18, 9, 2 ; Suet. Gramm. 4.
- 1. grammaticus;
- 2. schoolmeester.
litterātor (līter-) ōris, m
- littera, a grammarian, philologist, Ct.