litterio
littĕrĭo (lītĕr-), ōnis, m. [litterae],
- a language-master, in a contemptuous sense: appellare (aliquem) loquacem talpam, et purpuratam simiam, et litterionem Graecum, Amm.17, 11, 1; so, Graecus, Aug. adv. Leg. et Proph. 1, § 52.
litterio, ōnis, m. (litterae), der Sprachlehrer, Sprachmeister, mit verächtl. Nbbgr., etwa Halbgelehrter, Augustin. epist. 118, 26 u. c. adv. leg. et proph. 1. § 52. Amm. 17, 11, 1 u. 28, 4, 14.
littĕrĭō, ōnis, m. (litteræ), méchant pédagogue : Aug. Ep. 118, 26 ; Amm. 17, 11, 1.