litteratus
litteratus, lettered, learned, liberally educated
Could not find litterato in Logeion dictionaries.
litterato Adjective: neuter ablative singular, Adjective: masculine dative singular, Adjective: neuter dative singular, Adjective: masculine ablative singular of litteratus
littĕrātus (lītĕr-), a, um, adj. [littera], lettered, i. e.
- I Lit., marked with letters, branded: ensiculus, Plaut. Rud. 4, 4, 112 (1156): securicula, id. ib. 115 (1159): urna, id. ib. 2, 5, 21 (478): laminae, Ap. Met. 3, 17, 15; laciniae auro litteratae, id. ib. 6, 3, 13; servus, a branded slave, Plaut. Cas. 2, 6, 49 (401); cf.: homunculi frontes litterati, Ap. Met. 9, 12, 15.—
- II Transf.
- A Learned, liberally educated: Canius nec infacetus et satis litteratus, Cic. Off. 3, 14, 58: et litteratus et disertus, id. Brut. 21, 81; id. Mur. 7, 16: servi, id. Brut. 22, 87: quibus ineptiis nec litteratior fit quisquam nec melior, Sen. Q. N. 4, 13, 1.—Esp. of the learned expounders of the poets: quem litteratissimum fuisse judico, Cic. Fam. 9, 16, 4: appellatio grammaticorum Graecā consuetudine invaluit: sed initio litterati vocabantur, Suet. Gram. 4.—
- B Of or belonging to learning, learned: quid est enim dulcius otio litterato, learned leisure, Cic. Tusc. 5, 36, 105: senectus, id. Brut. 76, 265: labor, Ap. Apol. 4, p. 276, 8.—Hence, adv.: lit-tĕrātē.
- 1 With plain letters, in a clear hand: rationes perscriptae scite et litterate, Cic. Pis. 25, 61.—
- 2 Transf.
- a To the letter, literally: litterate respondere, Cic. Harusp. Resp. 8, 17.—
- b Learnedly, scientifically, elegantly, cleverly: scriptorum veterum litterate peritus, learnedly, critically skilled, Cic. Brut. 56, 205: belle et litterate dicta, clever sayings, id. de Or. 2, 62, 253.—Comp.: litteratius Latine loqui, Cic. Brut. 108, 28.
litterātus, a, um (litterae), I) mit Buchstaben bezeichnet, Plaut.: dah. gebrandmarkt, Plaut. u. Apul. – II) schriftkundig, gelehrt, wissenschaftlich gebildet, servus, Cic.: Canius nec infacetus et satis litteratus, Cic.: ut (architectus) litteratus sit, Vitr.: litteratus Graecis et Latinis librarius, Corp. inscr. Lat. 11, 1236: quibus (ineptiis) nec quisquam fit litteratior nec melior, Sen.: si te litteratissimum putas, Cornif. rhet.: pueri litteratissimi, Nep. – bes. v. Kritikern u. Grammatikern, Cic., Suet. u.a. (vgl. Mart. Cap. 3. § 229 u. dazu Kopp): iudices litterati (in einem gelehrten Streite), Vitr. – übtr., otium, gelehrte Muße, Cic. Tusc. 5, 105.
littĕrātus, (12) a, um (litteræ), ¶ 1 marqué de lettres, portant des caractères : Pl. Rud. 1156 ; Apul. M. 3, 17 ¶ 2 instruit, qui a des lettres : Cic. Off. 3, 58 ; Br. 81 || relatif aux lettres, savant : litteratum otium Cic. Tusc. 5, 105, loisir studieux ; -tior Sen. Nat. 4, 13, 1 ; -issimus Cic. de Or. 3, 43 || subst. m. litteratus, interprète des poètes, critique : Suet. Gramm. 4.
- 1. van letters voorzien; (v. slaven) gebrandmerkt; — adv. -ē (a) in duidelijke letters, duidelijk; (b) letterlijk, woordelijk;
- 2. geletterd, geleerd, erudiet [servus]; ➤ litteratius Latine loqui correcter; lanius nec infacetus et satis ~; quibus ineptiis nec litteratior fit quisquam nec melior (Sen.);
- 3. (v. niet-lev.) aan de wetenschap gewijd [otium].
litterātus (līter-) adj.with sup.
- littera, lettered, learned, liberally educated: Canius satis litteratus: homines litteratissimi: otium, learned leisure: senectus.