lustrator
lustrātor, ōris, m. [lustro].
- A purifier, cleanser: Gallus sacerdos ac lustrator, Schol. Juv. 6, 542.—
- II A wanderer through a place, a traverser: Hercules lustrator orbis, Ap. Apol. p. 288, 25.
lūstrātor, ōris, m. (1. lustro), I) der Durchwanderer, orbis (v. Herkules), Apul. apol. 22. – II) der Reiniger, Sühner, Gallus sacerdos ac lustrator, Schol. Juven. 6, 542.
exanimati capitis vocem expressam, omnes ad te ~ores invitantis
lūstrātŏr, ōris, m. (lustro 1), ¶ 1 celui qui parcourt : Apul. Apol. 22 ¶ 2 celui qui purifie : Schol.- Juv. 6, 542.