lusito
lūsĭto, āre, v. freq. n. [ludo],
- to play often or habitually (ante- and post-class.): aut coturnices dantur, quibuscum lusitent, Plaut. Capt. 5, 4, 6 (1003): alea festiva et honesta lusitabamus, Gell. 18, 13, 1: in labellis morsicatim, Naev. ap. Non. 139, 25.
lūsito, āvī, āre (Intens. v. ludo), spielen, cum coturnicibus, v. Knaben, Plaut. capt. 1003: aleā quādam festivā et honestā, Gell. 18, 13, 1: in labellis morsicatim (morticatim), Naev. b. Non. 139, 25. – II) übtr., scherzen, schäkern, de quo poëtica sic lusitavit, Tert. ad nat. 2, 13.
See: lusitare
lūsĭtō, (16) āvī, ātum, āre, intr. (ludo), jouer souvent, sʼamuser : Pl. Capt. 1003 ; Gell. 18, 13, 1.