macellus
măcellus, a, um, adj. dim. [1. macer; cf.: ut in his macer, macriculus, macellus; niger, nigriculus, nigellus, Varr. L. L. 8, § 79 Müll.; cf. Paul. ex Fest. s. v. altellus, p. 7 Müll.],
- rather meagre: homo, Lucil. ap. Non. 136, 32.
măcellus, i, m., v. macellum init.
1. macellus, a, um (Demin. v. macer, s. Paul ex Fest. 7, 12), etwas mager, homo, Lucil. 242. Varro LL. 8, 79. Mart. 10, 96, 9.
2. macellus, ī, m. = macellum, Pompon. com. 38.
1 măcellus, a, um (macer), un peu maigre : Lucil. Sat. 242 ; Varro L. 8, 79 ; cf. P. Fest. 7, 12.
2 măcellus, ī, m. , c. macellum : Mart. 10, 96, 9.
Quod in eisdem villis et etiam aliis a dicta civitate infra milliare circumferentialiter situatis non debeat haberi taberna aliqua, nec aliquis operarius nocivus civitati, sicuti pistores, carnifices, sartores et fabri, et præcipue in Cirla ubi taberna ab antiquo habita quatuor Macellis est exempta.
Banqui seu Macelli pro carnibus scindendis, etc.Vide infra Massellus.
Statuimus amodo Macellus Judæorum sit a Macello fidelium separatus, ne carnes a Judæis judaico more maccatas et forcatas, etc.
macellovenum exponit. Charta ann. 1356. in Reg. 84. Chartoph. reg. ch. 569 :
Pedagia sive leudas, Macellos, forgia, corrogia, albergua et alias quascumque possessiones et bona... concessimus.