maliloquium
mălĭlŏquĭum, ii, n. [male-loquor],
- an evil-speaking, slander (post-class.), Tert. Spect. 2; id. Apol. 45.
maliloquium, iī, n. (male u. loquor), das Übelreden von jmd., das Bösen-Leumund-Machen, Fulg. myth. 2, 2. Tert. apol. 45 u.a. Eccl.
aurium fenestre a fabulis et vaniloquiis immo ~iis, sint obserate
quicumque despectus vel ~ium de eo(
ipsi sunt ‥, si ~ii defuerit materia, tristes
incipit liber Senece de remediis fortuitorum malorum ad Gallionem: capitula de morte, ‥, de ~io malorum
Melius est huic, quam illi, qui fratrem paululum ab aliquo contristatum non tam solatio suo porrecta manu non sublevat, sed titubantem sicut parietem inclinatum, Maleloquiorum impulsu adjuvat ad ruinam, etc.Leges Henrici I. cap. 10. de Criminibus contra Regem :
Infidelitas et proditio, quicunque despectus vel Maliloquium de eo.
Mesparlance, in Bestiar. MS. :
Pour amour Dieu vos demandon de la Mesparlance pardon. Mesparlier,Qui temere aliquid in medium profert, in Cons. Petri de Font. cap. 11. art. 8. pag. 89. Confer
Mauditin
Maledicus.