manicula
mănĭcŭla, ae, f. dim. [manus].
- Lit., a little hand, Plaut. Rud. 4, 4, 125 (1169).—
- II Transf. (cf. Engl. handle), the handle of a plough, plough-tail, Varr. L. L. 5, § 136 Müll. (al. manibula).
manicula (manicola), ae, f. (Demin. v. manus), I) das Händchen, Plaut. rud. 1169. Laev. fr. 15, 10 L. M. (bei Gell. 19, 7, 10). – II) übtr.: 1) = chele an der Ballista, Vitr. 10, 10, 4 R. (wo synkop. Nbf. manucla). – 2) der Griff am Pfluge, die Pflugsterze, Varro LL. 5, 135.
unum par maniclar’ quod vocaturgrym
carcaneum ferri et ~as de ferro
idem B. iratus cucurrit ad A. patrem suum cum quodam ~o [gl.: vel ceppo ] de alneo ad manus suas ligandas, quia demens erat
de ‥ tribus tenis ferri, uno pari ~arum ferrearum, quatuor paribus caligarum ferrearum
nec respondet de vj paribus defettres , uno ~o ferri, uno pare sipparum
fusis oracionibus per circumstantes ad Deum pro eodem statim ~e sive cathene feree de manibus ejus quibus fuerat ligatus ceciderunt
cum manicla pro sancta aqua despargenda
~a, A.a pynet
mănĭcŭla, æ, f. (dim. de manus ), petite main : Pl. Rud. 1169 ; Gell. 19, 7, 10 || manche (mancheron) de la charrue : Varro L. 5, 135.
Cui Wido incumbebat Maniculis ferreis ora et oculos contundens militis.
Cremenses vero per fossatum ipsius castri cum rampinis et Maniculis euntes, suos, qui in fossato necati erant,... foras extraxerunt.