About
Menu

marchiare

1 marchiare [OF marchier, AN marchir] 1 (of person) to march, border upon (in quot., w. dat.). 1204 sicut alii barones et milites deducuntur qui ~iant forestis nostris, qui sunt extra forestam RChart 122b. 2 (of topopgraphical feature) to border with, be adjacent to: a (w. ad); b (w. cum); c (w. dat., also refl.). a 1235 de gurgite abbatis in Ombersleg’ qui ~iat ad manerium W. de Bello Campo CurR XV 1430.  b 1520 de ‥ annuo redditu ‥ integri tenementi ante et retro contigue coadjacentis ~iandi cum dicto cimiterio Scot. Grey Friars II 103; 1558 portionem terrarum ~iantem et limitantem cum passagio Ib. II 110.  c p1165 culturam que marchizat campis de Cuningisburg AncD A 340; 1236 in ‥ campis de Horefeld’ qui ~iant se campis de Stapelton’ CurR XV 1879; 1311 terras que ville de S. Severo ex parte una et bastide nostre de Arulie ‥ ex aliis partibus se ~iant RGasc IV 565; 1380 in comitatibus predictis [sc. Wigornie, Staffordie, Gloucestrie, et Herefordie], qui eidem terre Wallie immediate adjacent sive ~iant (Cl) Foed. VII 247 (= RParl III 391b). 3 (trans.) to separate (as a boundary). c1290 ad rivulum qui ~iat Balmedyck et forestam Reg. Aberbr. I 165.
2 marchiare [OF marchier] , to march, walk in a military manner. prodeund’, equitand’, et marchiand’ versus civitatem London Entries 413rb.

Saved

Recent